Πηγή: εφημ. "Η ΜΙΔΕΑ σήμερα"
Πριν από 13 ώρες
Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011
Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011
Φρικτά εγκλήματα στο χωριό μας
Δύο τραγικές ειδήσεις που αφορούν το χωριό μας βρίσκουμε στο Αστυνομικό Δελτίο της τρέχουσας αυτής εβδομάδας.
Η πρώτη αναφέρεται σε ανθρωποκτονία με πρόθεση. Την Τρίτη 8 Φεβρουαρίου βρέθηκε νεκρός μπροστά στο παλιό Δημαρχείο του χωριού, μέσα σε λίμνη αίματος, Ρουμάνος οικονομικός μετανάστης, που κατοικούσε τα τελευταία χρόνια στο Ανυφί. Λέγεται πως έγινε συμπλοκή Πακιστανών με τον εν λόγω άνδρα, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του. Η Αστυνομική Διεύθυνση Αργολίδας προέβη σε συλλήψεις και προσαγωγές υπόπτων αλλοδαπών, με σκοπό να εξιχνιάσει τη στυγερή αυτή δολοφονία.
Σαν να μην έφτανε αυτό την επόμενη ημέρα (9 Φεβρουαρίου) αποκαλύφθηκε κάτι εξίσου συγκλονιστικό. 3 Αφγανοί συνελήφθησαν στο χωριό μας ενώ πωλούσαν χασίς σε μαθητές της Α΄ Γυμνασίου. Το χασίς ήταν συσκευασμένο σε σπιρτόκουτα. Στην κατοχή τους βρέθηκαν 624 γραμμάρια χασίς σε νάιλον συσκευασίες, καθώς επίσης και 7 σπιρτόκουτα που περιείχαν συνολικά 15 γραμμάρια χασίς. Όπως προέκυψε, εκτός από τους χρήστες που προμήθευαν, μέσα σε ένα μήνα πούλησαν 8 φορές χασίς σε μαθητή, ο οποίος πλήρωνε 10 ευρώ για το κάθε σπιρτόκουτο.
Θα ήταν οπωσδήποτε χρήσιμο να μπορούσε να γίνει μια μελέτη για να διαπιστωθούν τα αίτια αυτής της εγκληματικότητας στο χωριό μας. Κάποιοι ίσως υποστηρίξουν ότι αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά. Μπορεί να είναι και έτσι. Όμως οι κάτοικοι έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν ένα αίσθημα φοβίας και ανασφάλειας και για τη ζωή τους αλλά και για τις περιουσίες τους. Ο κόσμος μας τελικά αλλάζει γύρω μας ραγδαία και κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος.
Η πρώτη αναφέρεται σε ανθρωποκτονία με πρόθεση. Την Τρίτη 8 Φεβρουαρίου βρέθηκε νεκρός μπροστά στο παλιό Δημαρχείο του χωριού, μέσα σε λίμνη αίματος, Ρουμάνος οικονομικός μετανάστης, που κατοικούσε τα τελευταία χρόνια στο Ανυφί. Λέγεται πως έγινε συμπλοκή Πακιστανών με τον εν λόγω άνδρα, με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του. Η Αστυνομική Διεύθυνση Αργολίδας προέβη σε συλλήψεις και προσαγωγές υπόπτων αλλοδαπών, με σκοπό να εξιχνιάσει τη στυγερή αυτή δολοφονία.
Σαν να μην έφτανε αυτό την επόμενη ημέρα (9 Φεβρουαρίου) αποκαλύφθηκε κάτι εξίσου συγκλονιστικό. 3 Αφγανοί συνελήφθησαν στο χωριό μας ενώ πωλούσαν χασίς σε μαθητές της Α΄ Γυμνασίου. Το χασίς ήταν συσκευασμένο σε σπιρτόκουτα. Στην κατοχή τους βρέθηκαν 624 γραμμάρια χασίς σε νάιλον συσκευασίες, καθώς επίσης και 7 σπιρτόκουτα που περιείχαν συνολικά 15 γραμμάρια χασίς. Όπως προέκυψε, εκτός από τους χρήστες που προμήθευαν, μέσα σε ένα μήνα πούλησαν 8 φορές χασίς σε μαθητή, ο οποίος πλήρωνε 10 ευρώ για το κάθε σπιρτόκουτο.
Θα ήταν οπωσδήποτε χρήσιμο να μπορούσε να γίνει μια μελέτη για να διαπιστωθούν τα αίτια αυτής της εγκληματικότητας στο χωριό μας. Κάποιοι ίσως υποστηρίξουν ότι αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά. Μπορεί να είναι και έτσι. Όμως οι κάτοικοι έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν ένα αίσθημα φοβίας και ανασφάλειας και για τη ζωή τους αλλά και για τις περιουσίες τους. Ο κόσμος μας τελικά αλλάζει γύρω μας ραγδαία και κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος.
Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011
Παναγιώτης Ν. Παπανδριανός
Μεγάλη μορφή του ποδοσφαίρου στην περιοχή μας
Ο Παναγιώτης Ν. Παπανδριανός είναι ένας άνθρωπος του ποδοσφαίρου, ο οποίος ως ποδοσφαιριστής προσέφερε τις υπηρεσίες του στην ομάδα του χωριού μας τον Παμμηδεατικό, όπως επίσης και στον Ηρακλή Ναυπλίου. Στη συνέχεια εξελίχθηκε σε άξιο προπονητή.
Γεννήθηκε στο Μέρμπακα το 1934. Πατέρας του ήταν ο Νίκος Παπανδριανός που είχε διατελέσει Πρόεδρος της Κοινότητας του Μέρμπακα από το 1939 έως το 1943. Μητέρα του ήταν η Ελένη Παπανδριανού. Ο Παναγιώτης ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Οι άλλοι τρεις είναι η Καλλιόπη που έχει πεθάνει, ο Δημήτρης ταξίαρχος του Ελληνικού Στρατού και η Αγγελική που ζει σήμερα στο Ναύπλιο.
Η πρώτη επαφή του με τη στρογγυλή θεά έγινε όταν αυτή ήταν ακόμα σε πάνινη μορφή, στη συνέχεια λαστιχένια και μετά η πρώτη μπάλα με βαλβίδα που ήρθε από την Αμερική, δώρο από τον Άθα, πρώτο ξάδελφο της μητέρας του, μαζί με διάφορα άλλα δώρα που συνήθιζαν να στέλνουν οι Ομογενείς που ζούσαν στην Αμερική στα αγαπημένα τους πρόσωπα στην Ελλάδα.
Γεννήθηκε στο Μέρμπακα το 1934. Πατέρας του ήταν ο Νίκος Παπανδριανός που είχε διατελέσει Πρόεδρος της Κοινότητας του Μέρμπακα από το 1939 έως το 1943. Μητέρα του ήταν η Ελένη Παπανδριανού. Ο Παναγιώτης ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας. Οι άλλοι τρεις είναι η Καλλιόπη που έχει πεθάνει, ο Δημήτρης ταξίαρχος του Ελληνικού Στρατού και η Αγγελική που ζει σήμερα στο Ναύπλιο.
Η πρώτη επαφή του με τη στρογγυλή θεά έγινε όταν αυτή ήταν ακόμα σε πάνινη μορφή, στη συνέχεια λαστιχένια και μετά η πρώτη μπάλα με βαλβίδα που ήρθε από την Αμερική, δώρο από τον Άθα, πρώτο ξάδελφο της μητέρας του, μαζί με διάφορα άλλα δώρα που συνήθιζαν να στέλνουν οι Ομογενείς που ζούσαν στην Αμερική στα αγαπημένα τους πρόσωπα στην Ελλάδα.
Ο Παναγιώτης Ν. Παπανδριανός σε σύγχρονη φωτογραφία
Στον Παμμηδεατικό έπαιξε στα 19 του χρόνια, ενώ το πρώτο δελτίο έγινε στον Ηρακλή Ναυπλίου, όπου έπαιξε τρία χρόνια ως αριστερό μπακ και χαφ. Εκεί τραυματίστηκε στον αριστερό αστράγαλο κι έμεινε εκτός γηπέδων για έξι μήνες. Κατόπιν επέστρεψε στον Παμμηδεατικό, ενώ λίγο αργότερα εκλήθη να υπηρετήσει την Πατρίδα ως φαντάρος.
Μετά τον στρατό επέστρεψε στο χωριό μας όπου συνέχισε να παίζει στον Παμμηδεατικό, κυρίως σε φιλικά παιχνίδια, εναντίον ομάδων της περιοχής αλλά και ομάδων με επιλέκτους από την Αθήνα. Σε ένα τέτοιο αγώνα είχε αντιπάλους κορυφαίους παίκτες της εποχής, όπως ο Πουλής, ο Πανάκης και ο Μιχαλάκος, τους οποίους κέρδισε ο Παμμηδεατικός με σκορ 4-2. Στον αγώνα αυτό ο Παναγιώτης μάρκαρε και κυριολεκτικά «εξαφάνισε» τον μεγάλο Πανάκη.
Στα 28 του χρόνια σταματά το ποδόσφαιρο για να ακολουθήσει την καριέρα του προπονητή στον Παμμηδεατικό, όπου προπονούσε την ομάδα από το 1962 έως το 1973. Για την αγαπημένη του ομάδα τον Παμμηδεατικό σχεδίαζε με προσοχή τη στρατηγική του παιχνιδιού και εύρισκε λύση στα προβλήματα της ανάπτυξης.
Το σύστημα που προτιμούσε ήταν το 4-3-3. Του άρεσε ο παίκτης σέντερ φορ να είναι ψηλός και δυνατός παίκτης, για να σπάει την αντίπαλη άμυνα, ενώ ο δεύτερος σέντερ φορ έμπαινε στη φάση πίσω από τον πρώτο, γινόταν ο τελεικός αποδέκτης της μπάλας και την κάρφωνε στα δίχτυα. Αυτό το σύστημα εφαρμόζεται μέχρι σήμερα. Αποδεικνύεται έτσι πόσο πρωτοποριακός ήταν ο Παναγιώτης στην εποχή του.
Μετά τον στρατό επέστρεψε στο χωριό μας όπου συνέχισε να παίζει στον Παμμηδεατικό, κυρίως σε φιλικά παιχνίδια, εναντίον ομάδων της περιοχής αλλά και ομάδων με επιλέκτους από την Αθήνα. Σε ένα τέτοιο αγώνα είχε αντιπάλους κορυφαίους παίκτες της εποχής, όπως ο Πουλής, ο Πανάκης και ο Μιχαλάκος, τους οποίους κέρδισε ο Παμμηδεατικός με σκορ 4-2. Στον αγώνα αυτό ο Παναγιώτης μάρκαρε και κυριολεκτικά «εξαφάνισε» τον μεγάλο Πανάκη.
Στα 28 του χρόνια σταματά το ποδόσφαιρο για να ακολουθήσει την καριέρα του προπονητή στον Παμμηδεατικό, όπου προπονούσε την ομάδα από το 1962 έως το 1973. Για την αγαπημένη του ομάδα τον Παμμηδεατικό σχεδίαζε με προσοχή τη στρατηγική του παιχνιδιού και εύρισκε λύση στα προβλήματα της ανάπτυξης.
Το σύστημα που προτιμούσε ήταν το 4-3-3. Του άρεσε ο παίκτης σέντερ φορ να είναι ψηλός και δυνατός παίκτης, για να σπάει την αντίπαλη άμυνα, ενώ ο δεύτερος σέντερ φορ έμπαινε στη φάση πίσω από τον πρώτο, γινόταν ο τελεικός αποδέκτης της μπάλας και την κάρφωνε στα δίχτυα. Αυτό το σύστημα εφαρμόζεται μέχρι σήμερα. Αποδεικνύεται έτσι πόσο πρωτοποριακός ήταν ο Παναγιώτης στην εποχή του.
Ο Παναγιώτης Παπανδριανός (πρώτος από δεξιά) ως προπονητής του Παμμηδεατικού (δεκαετία '60)
Αγωνίστηκε και στο Άργος εναντίον του Παναργειακού για το Κύπελλο Ελλάδος και στο πρώτο ημίχρονο η ομάδα κέρδιζε με 2-0, με γκολ του Παναγιώτη Κυριάκου και του Μιχάλη Μαστοράκου. Στην επανάληψη οι λανθασμένες αποφάσεις του διαιτητή μετέτρεψαν το 2-0 σε 2-2, με αποτέλεσμα ο Παναγιώτης να αποσύρει την ομάδα από το γήπεδο, διαμαρτυρόμενος για τη διαιτησία. Οι παίκτες που αγωνίστηκαν σε αυτό τον ιστορικό αγώνα ήταν οι εξής: Σκιαδάς, Σαλαπάτας, Κυριάκου, Μαστοράκος, Καλαμπάκας, Μιχάλης Μαστοράκος, Βασίλης Μαστοράκος, Μπουλμέτης, Ντούλιας, Καψούρος, Παναγιώτης Καλογερόπουλος και άλλοι.
Είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον σημερινό προπονητή του Παμμηδεατικού, Γιώργο Κολιατσόπουλο, που ήταν τότε μικρός ποδοσφαιριστής, και τον προώθησε από τους μικρούς στη πρώτη ομάδα του Παμμηδεατικού.
Ο Παναγιώτης, συγκρίνοντας τις συνθήκες του ποδοσφαίρου της εποχής που ήταν εκείνος εν ενεργεία ποδοσφαιστής με τις σημερινές, λέει χαρακτηριστικά πως: «Το ποδόσφαιρο σήμερα είναι για χρήμα, ενώ στην εποχή μου παίζαμε για τη φανέλα της ομάδας».
Είναι ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον σημερινό προπονητή του Παμμηδεατικού, Γιώργο Κολιατσόπουλο, που ήταν τότε μικρός ποδοσφαιριστής, και τον προώθησε από τους μικρούς στη πρώτη ομάδα του Παμμηδεατικού.
Ο Παναγιώτης, συγκρίνοντας τις συνθήκες του ποδοσφαίρου της εποχής που ήταν εκείνος εν ενεργεία ποδοσφαιστής με τις σημερινές, λέει χαρακτηριστικά πως: «Το ποδόσφαιρο σήμερα είναι για χρήμα, ενώ στην εποχή μου παίζαμε για τη φανέλα της ομάδας».
Πηγή: εφημ. «Η Μιδέα σήμερα», φύλλο 853, 24/1/2011
Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011
Τα πορτοκάλια του χωριού μας
Εποχή της συγκομιδής στον Αργολικό κάμπο, ο οποίος είναι γεμάτος από πλούσιους πορτοκαλαιώνες.
Στο χωριό μας οι πριγκίπισσες πορτοκαλιές πλημμυρίζουν από ολόχρυσους καρπούς.
Οι κάτοικοι και οι επισκέπτες απολαμβάνουν τον εύγευστο καρπό. Η γεύση άριστη, όπως πάντα.
Η παραγωγή, όπως λένε οι εμπειρογνώμονες, είναι αρκετά μεγάλη φέτος.
Δυστυχώς όμως η τιμή του πορτοκαλιού δεν είναι σε τέτοια επίπεδα που να ευχαριστεί τους παραγωγούς.
Στο χωριό μας εργάζονται πολλά συνεργεία οικονομικών μεταναστών, που αναλαμβάνουν την κοπή των πορτοκαλιών και προσφέρουν πολύτιμη εργασία με τον έντιμο κόπο και ιδρώτα τους.
Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011
Ο Fabio Marques στον Παμμηδεατικό
Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα στην τοπική εφημερίδα «Η Μιδέα σήμερα» (3ης Ιανουαρίου 2011) η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού μας απέκτησε τον ποδοσφαιριστή Fabio Marques, ο οποίος θα ενισχύσει την ομάδα βασικά στο χώρο της επίθεσης. Ο Πρόεδρος του Παμμηδεατικού κ. Χρήστος Πιτσάκης ανέφερε χαρακτηριστικά πως πρόκειται για έναν ομολογουμένως εξαιρετικό ποδοσφαιριστή με πολλές περγαμηνές, καθ’ ότι υπήρξε στόχος μεταγραφών πολλών ομάδων. Ο Fabio είχε παίξει με επιτυχία στον ΑΟ Πόρου και στον Ερμή Κιβερίου. Είναι δε γνωστός για τον καλό χαρακτήρα του και την άριστη τεχνική του κατάρτιση.
Στη φωτογραφία διακρίνεται στο κέντρο ο Πρόεδρος της ομάδας, στ’ αριστερά φαίνεται ο Fabio Marques, ενώ στα δεξιά είναι το μέλος του Δ.Σ. κ. Μιχαηλίδης με το μικρό γιό του Μιχαήλ - Άγγελο.
Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011
Παναγία Βουζηνιώτισσα
Όπως είναι γνωστό στο χωριό μας βρίσκεται ο ιστορικός βυζαντινός Ναός που είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο Ναός αυτός είναι κτισμένος στην περιοχή που παλαιότερα ονομαζόταν Βούζη. Για το λόγο αυτό οι χωρικοί χρησιμοποιούσαν από τα μεσαιωνικά χρόνια τον όρο Παναγία του Βούζη, ή Βουζηνιώτισσα.
Ο Ιερέας του χωριού μας Πρωτοπρ. Γεώργιος Ιω. Μητροσύλης, μαζί με τις εόρτιες ευχές του μας έστειλε αυτές τις ημέρες κι ένα κείμενο με την παρακάτω ιστορία, που του διηγήθηκε μια γνωστή του κυρία. Η ιστορία αυτή έχει σημασία, γιατί δείχνει ότι η Παναγία μας δέχεται και επευλογεί το όνομα «Βουζηνιώτισσα» και επιτρέπει στους πιστούς να την επικαλούνται και να την αναζητούν με το επωνύμιο αυτό. Η ιστορία, λοιπόν, έχει ως εξής:
Ο Ιερέας του χωριού μας Πρωτοπρ. Γεώργιος Ιω. Μητροσύλης, μαζί με τις εόρτιες ευχές του μας έστειλε αυτές τις ημέρες κι ένα κείμενο με την παρακάτω ιστορία, που του διηγήθηκε μια γνωστή του κυρία. Η ιστορία αυτή έχει σημασία, γιατί δείχνει ότι η Παναγία μας δέχεται και επευλογεί το όνομα «Βουζηνιώτισσα» και επιτρέπει στους πιστούς να την επικαλούνται και να την αναζητούν με το επωνύμιο αυτό. Η ιστορία, λοιπόν, έχει ως εξής:
Ξύπνησα ένα πρωί πριν περίπου ένα μήνα, προβληματισμένη για το όνειρο που είχα δει το βράδυ. Μέχρι να φτάσω στο γραφείο, μια μόνο σκέψη γυρνούσε στο μυαλό μου, εκείνη τη γυναίκα να μου φωνάζει «να πας στην Παναγία την Βουζηνιώτισσα!!»
Έψαξα στο internet και με δυσκολία βρήκα προς έκπληξη μου τη χάρη της, «την Παναγία του Βούζη» στο Ναύπλιο. Και στο Ναύπλιο γιατί η μαυροφορεμένη γυναίκα στον ύπνο μου, στην ερώτηση μου που είναι, μου υπέδειξε τον τόπο, το Ναύπλιο.
Όταν διηγείστε ένα τέτοιο όνειρο, όπως τα παρακάτω, σε κοιτούν με αμφισβήτηση οι περισσότεροι και λίγοι σου λένε «ανατρίχιασα». Η αλήθεια είναι ότι προσπαθούσα να σκεφθώ, να θυμηθώ αν κάπου έχω ακούσει ή δει γι’ αυτή την πολύτιμη εκκλησία, αλλά πουθενά και ποτέ, δεν μου την έχουν αναφέρει και ειδικά μ’ αυτό το τοπωνύμιο.
Ρώτησα έναν συνάδελφο στη δουλειά που είχα ακούσει ότι είναι από το Ναύπλιο, και βάσει αυτών που είχα διαβάσει στο διαδίκτυο, ότι είναι δηλαδή στο χωριό της Αγίας Τριάδος, μου είπε ότι την γνωρίζει αλλά όχι μ’ αυτή την ονομασία.
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
«Ξύπνησα ένα πρωί αγχωμένη ότι είχα αργήσει για τη βάφτιση του 2-χρονου γιου μου, τα μαλλιά μου ήταν ανακατεμένα και δεν προλάβαινα να χτενιστώ, πήρα την μητέρα μου και τον γιο μου και έφυγα για την εκκλησία. Στον δρόμο και κατά την διάρκεια που ντυνόμουν στο σπίτι αναρωτιόμουν, γιατί να τον βαφτίσω ξανά, αφού είχε ήδη βαφτιστεί “Α-Β” (προς τιμή του Αγίου Β, που είχα ονειρευτεί στην εγκυμοσύνη μου). Την απάντηση για το πιο πάνω ερώτημα, δεν θυμάμαι αν ήταν η μαυροφορεμένη γυναίκα που μου την έδωσε ή απλά τη σκέφθηκα, αλλά η δεύτερη βάπτιση του γιου μου, ήταν η περιτομή του. Μέσα στην εκκλησία που είχαμε μπει, εγώ η μητέρα μου και το παιδί μου, ήταν κι’ άλλα γνωστά πρόσωπα που δεν θυμάμαι πια. Ήταν πίσω μου μια γυναίκα μαυροφορεμένη με απεριποίητα και ανακατεμένα μαλλιά, όχι κοντά, αλλά ούτε μακριά, η οποία μου φώναζε συνεχώς: «Όχι εδώ, σ’ άλλη εκκλησία πρέπει να πας!»
Εγώ εκνευρισμένη ρώτησα «Πού; Πού πρέπει να πάω;;»
Κι εκείνη μου έλεγε «Στην Παναγία, στην Παναγία τη Βουζηνιώτισσα! Εκεί πρέπει να πας!»
Και συνέχιζα να ρωτώ και να φωνάζω, γιατί έπρεπε να βιαστώ να πάω.
.
«Ποια είναι; Πως είπατε ότι την λένε; Μπουζηνιώτισσα; Βουζηνιώτισσα;»
.
.
Ναι! απαντούσε εκείνη «στην Παναγία τη Μπουζηνιώτισσα; Βουζηνιώτισσα;» (δεν θυμάμαι καθαρά, την άκουγα μια έτσι Βουζηνιώτισσα και μια Μπουζηνιώτισσα).
.
.
Και ενώ συνέχιζα να φωνάζω μέσα στην απελπισία μου:
«Πού; Πού είναι αυτό; Δεν ξέρω! Πού;»
.
Και εκείνη μου απάντησε: «Όχι εδώ, στο Ναύπλιο, εκεί να πας!»
.
.
Βγήκαμε από την εκκλησία τρέχοντας και το επόμενο που είδα ήταν η όψη της εισόδου της, δεν ήταν σαν τις άλλες εκκλησίες!
.
.
Όταν την είδα στο internet έμοιαζε πολύ μ’ αυτή στο όνειρό μου.
Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011
Μια κεντρική αρτηρία του χωριού
Κατ’ αρχάς, αφού αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση για το νέο έτος 2011, οφείλουμε να απευθύνουμε εγκάρδιες εόρτιες ευχές σε όλους τους συγχωριανούς, για μια ευτυχισμένη χρονιά, γεμάτη υγεία, χαρά και κάθε προκοπή.
Σκεφθήκαμε σήμερα να παρουσιάσουμε μία από τις κεντρικές οδικές αρτηρίες του χωριού, τον μονόδρομο «Αγγελοπούλου και Νικολάου Δράσσα».
Στον δρόμο αυτό βλέπουμε κατοικίες αλλά και καταστήματα. Το παλαιότερο ίσως κατάστημα είναι το αρτοποιείο, το οποίο βλέπουμε στην αρχή του βίντεο (το οποίο τραβήχτηκε τον Οκτώβριο 2010). Στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών έχουν αλλάξει χρήση πολλά κτήρια στον δρόμο αυτό. Ο δρόμος όμως αυτός καθ' αυτός παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις δύο βασικές οδικές αρτηρίες του κέντρου του χωριού μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
